Zoon (11 jaar) met angstklachten

Voor onze zoon zochten wij hulp vanwege zijn angstklachten, die na een ingrijpende gebeurtenis in zijn verleden steeds groter werden. Via Helena van Tribus Pro zijn wij gestart met een EMDR-traject, dat later is aangevuld met cognitieve gedragstherapie.

Vanaf het begin heeft onze zoon zich veilig en op zijn gemak gevoeld. Hij voelde zich echt gezien en gehoord, en werd op een fijne manier uitgedaagd om stappen te zetten. Ook wij als ouders hebben ons gedurende het traject gesteund gevoeld. We kregen praktische en waardevolle handvatten om hem thuis verder te begeleiden, wat voor ons erg helpend was.

Ons doel was dat onze zoon weer zelfvertrouwen en innerlijke kracht zou ervaren, zodat hij met een goed en positief gevoel kon starten op de middelbare school.

Inmiddels zijn we een aantal jaar verder en zien we een jongen die met zelfvertrouwen op school zit en stevig in zijn schoenen staat. Natuurlijk zijn er soms nog momenten van terugval, maar dankzij de tools die hij heeft meegekregen, weet hij zichzelf weer te herpakken en door te gaan.

Wij zijn Helena ontzettend dankbaar voor haar betrokkenheid, warmte en deskundigheid. Zij heeft onze zoon echt gezien zoals hij is en hem geholpen om weer in zijn kracht te komen.

Anoniem (16) sociale angst en somberheid

Ik heb ruim 1,5 jaar bij Tribus pro gezeten. Ik heb een sociale angststoornis waarvan ik sombere gevoelens kreeg als gevolg. Ik cijferde mezelf ook altijd weg en durfde nooit nee te zeggen. School was voor mij een heel groot obstakel, ik was zo angstig om naar school te gaan dat ik heel veel mistte en thuisbleef, waardoor ik nog meer stress kreeg over de gemiste dingen. Ik was 15 toen ik begon aan het traject, ik werd super lief ontvangen en voelde me snel op mijn gemak en veilig. Daardoor lukte het me om mij open te stellen en over mijn gevoelens en gedachtes te praten. Het praten alleen was al erg fijn, ook kreeg ik handvaten over hoe ik situaties aan kon gaan. Aan het begin vond ik het erg lastig om die situaties aan te gaan, maar er werd met veel geduld met me gewerkt wat me toch tot het punt heeft gebracht dat het me lukte. Ik heb nooit de gevoelens gehad dat het ‘moest’ en als het me niet lukte dat het ‘slecht’ is. We bleven het samen proberen en ik werd goed gesteund. Elke ‘kleine’ vooruitgang vierde we, ook al als ik zelf dacht: ‘Het is maar mijn vinger opsteken in de klas, iedereen kan dat.’ Werd er mij op een positieve manier duidelijk gemaakt dat elke stap enorm belangrijk is en niet iets is om zo maar weg te wimpelen.

Het heeft me enorm geholpen om te doen wat ik echt leuk vind en echt mezelf te zijn. Ik doe nu de studie die ik enorm leuk vind, ik heb mensen om mij heen waar ik echt van hou en mezelf bij kan zijn. Ik sport veel en probeer zo gezond mogelijk te eten. Ook heeft naar buiten gaan en lekker wandelen een enorm positieve invloed op mijn mentale staat. Ik lag 2 jaar geleden altijd in m’n bed te piekeren over wat er allemaal verkeerd kon gaan en wat ik allemaal fout deed, als je die gedachtes hebt en in het donker op je kamer ligt, helpt dat ook niet. Als je na een drukke dag ook maar een half uurtje buiten gaat wandelen, kan je de informatie en de prikkels van die dag veel beter verwerken. Alle ‘domme’ dingen die ik die dag heb gedaan of heb gezegd kan ik veel beter verwerken en relativeren. Kortom: het is niet erg om jezelf op nummer 1 te zetten en soms voor jezelf te kiezen. En niemand is perfect, het is tenslotte voor iedereen het eerste keer leven. Wees wat liever voor jezelf.